پشتونیم و تاجیکیم و اُزبک وبلوچ

یا ترکمن وهزاره ییم در یک کوچ

ما هموطنیم و زاده در یک خاکیم

هر چند که داده اند بزور مارا کوچ

*

هر چند بُت بامیان  فرو پاشیده

از کینه و از جهل عدو  پاشیده

گرخصم کند فکر که تاریخ نماند

بر فرق  پدر کلان  خود  شاشیده

*

پاریس به صفاٌی کاه فروشی نرسد

لندن به مزارو شهر دوشی نرسد

قربان  خرابات  که گردیده خراب

هر کس که خراب کرد بخوشی نرسد

*

حُب  وطن  است  زحُب  مادر والا

در  راه   وطن  اگر  رود  سر  والا

سوزند و یا کُشند دراین راه نیک است

ایستاده  شویم   بروز  محشر   والا

*

فرقی   نبوٌد   میان   کابل  و  مزار

هرکُنج وطن بوٌٍد  بما  خاک  و دیار

از عشق  وطن  سینه  بوٌد آتش  نار

گر در  وطنیم  و یا که  گردیده  فرار

*

قلبم  چو  تپش  کند  بگوید کابل

سینه  چو  خلش  کند بگوید کابل

هرقطره خون که دررگ ماجاریست

وقتی که  جهش کند   بگوید  گابل

*

کابل و مزا ر و قندهار   و  هرات

غزنی است ویاخوست ویا شهر کلات

لغمان  وکُنر و ننگرها ر و  غورات

برما چو بهشت است وچون آب حیات

*

هر  چند   ز  دامان  وطن  دور  شُدیم

بر  ترک  وطن  به ظُلم  مجبور  شُدیم

چون   دید   عدو   بکام  دل  راه  نیافت

بر  دیده  او  چو   زخم   ناسور   شُدیم

*

هر چند  وطن  بخاک  یکسان   گشته

آثار   کهن   ز  ریشه  ویران   گشته

داریم   اُمید  که  دشمن    ملت   ما

بینیم  که  گدا  به  لقمه  نان  گشته